Wat een geweldige nacht!

zaterdag 19 november, 2011

Eindelijk is het daar, Saar is moeder geworden. Vrijdag rond een uur of 10 kreeg ik een berichtje van Richard en Margreet, zij waren druk bezig Saar in te lemen en zoals afgesproken werd er dan ook even naar haar uier gekeken. De laatste dagen zagen we duidelijk dat haar uier aan het groeien was, maar dit keer hingen er duidelijk een paar druppels aan. Nu hoeft dat niet veel te zeggen, maar vaak betekent dit dat de geboorte toch wel binnen 24 tot 48 uur plaats vindt. De hele dag was Saar erg onrustig, ze liep veel heen en weer, ging regelmatig voor een korte periode liggen, maar at wel gewoon.

Nadat iedereen naar huis was gegaan en Margreet zich voor de nacht had geïnstalleerd werd door het gedrag van Saar al snel duidelijk dat het jong deze nacht geboren zou worden. Saar vertoonde allerlei gedragingen die bij een aankomende geboorte hoorde, zo ging ze vaak voor korte perioden liggen en drukte ze regelmatig haar kont tegen de muur waarna ze aan dezelfde plek ging ruiken, allemaal volgens het boekje. Zo rond 21:00 uur was Saar even rustig, het uitgelezen moment om alle verzorgers en de dierenarts bij elkaar te roepen en naar het park te komen. Al snel was iedereen op het park en natuurlijk in rep en roer, vanavond gaat het gebeuren!!! Het was duidelijk dat Saar het erg moeilijk had. Op de momenten dat zij lag strekte zij haar achterbenen en gingen er regelmatig schokken door haar lichaam. Om 23:30 uur waren de eerste weeën duidelijk te zien en ongeveer 3 kwartier daarna de eerste waterblaas. Spannend!!!!!

De bevalling
Ik bijt normaal geen nagels maar ik had echt geen vingers meer over. Na een poosje waren er al duidelijk 2 achterpootjes te zien. De geboorte heeft niet extreem lang geduurd, maar op het moment dat je met z’n allen naar een schermpje zit te kijken en bijna bij iedere wee mee zit te persen, lijkt het een eeuwigheid te duren. Rond 01:15 uur ging Saar liggen en na een paar persweeën was het jong eruit. Saar stond op draaide zich om en trok op die manier het vlies heel mooi van het jong af. Vrijwel direct daarna begon Saar het jong te likken en het gejuich in de veterinaire ruimte (vanwaar wij dit alles volgden) kwam ruim boven de 130 decibel. Wat een super mooi gezicht en wat een spanning valt er op zo'n moment van je af. Ik had mezelf voorgenomen er vanuit te gaan dat alles goed zou gaan, maar toch.


Je treft wel voorzorgsmaatregelen, zo stond er een emmer poedermelk klaar, een lange stok om het vlies te verwijderen en  er is met iedereen doorgesproken wat te doen wanneer Saar het jong links laat liggen. En op die momenten schiet het wel door je hoofd, laat het a.u.b. goed gaan. En het ging goed! Margreet was de verzorger die deze avond waakdienst zou hebben dus aan haar de eer om als eerste even het jong van dichtbij te bekijken. Al snel bleek dat Saar niet op haar aanwezigheid reageerde en waren we allemaal in de stal om dit kleine wondertje te aanschouwen.
Op de plek waar het jong lag was de houtsnip tegen de gladheid weggeschoven waardoor het opstaan wat moeilijk was. Met een vloerwisser was het vrij makkelijk wat snip richting het jong te schuiven waardoor het wat meer grip had en na een paar pogingen stond ze/hij wankel op zijn/haar benen. Weer gejuich en geschreeuw in de veterinaire ruimte (we waren intussen weer terug gelopen).

Moeder en jong maken het goed
Rond een uur of 03:30, toen duidelijk was dat moeder en jong het goed maakten, is Richard wakker gebleven en de rest van ons een dutje gaan doen. Voor ik mijn ogen voor een anderhalf uur dicht deed heb ik nog snel even op Facebook gekeken.
Er waren al veel leuke reacties en felicitaties, bedankt iedereen!

Veel reacties
Veel geïnteresseerden vroegen zich af of het jong nog niet moest drinken en waarom Saar zo veel lag. Saar heeft natuurlijk een behoorlijke inspanning geleverd en moest gewoon even bijtanken. Het was wel duidelijk dat ze het jong goed in de gaten hield, zodra hij/zij aan de wandel ging en weer eens omviel waren haar oren gespitst en stond ze af en toe op om even te kijken. Het jong zelf was erg veel op zoek naar de uier. Het is bekend dat jonge neushoorntjes hier wel 24 uur over kunnen doen en in de tussentijd aan deuren, voorpoten en andere voorwerpen kunnen sabbelen. Zowel Saar als haar jong doen het dus volgens het boekje en wij maken ons absoluut geen zorgen meer!