Naar buiten!

donderdag 12 januari, 2012

Eindelijk zijn ze buiten geweest. Ik had van tevoren echt niet kunnen bedenken dat het zo lang zou duren voor Saar en Sunanda in het buitenverblijf zouden komen, maar het is gelukt.

Zoals ik in het vorige stukje schreef was Saar de eerste weken erg onrustig. Om haar toch weer aan publiek te laten wennen hebben we onze abonnementhouders de kans gegeven om als eerste Saar en Sunanda te komen bekijken. Vanaf de eerste dag was dit een groot succes en zeker dankzij de regelmaat, de begeleiding van de verzorgers en de vrijwilligers (die ook vroeg uit bed moesten komen) heeft dit Saar zeker geholpen rustiger te worden.

Ook via internet wordt er nog steeds veel gekeken, ik hoorde dat er tijdens de geboorte 15 duizend mensen de webcam aan hadden staan en er de dag na de geboorte de webcams wel 200 duizend keer zijn bekeken, ongelooflijk! Ook krijgen we nog dagelijks leuke berichtjes van bezoekers en mensen die via internet kijken.

Sunanda was eigenlijk vanaf dag 1 al erg rustig. Ook tijdens de vroege bezoekersuurtjes kwam ze nieuwsgierig met haar grote neus naar het publiek gewandeld terwijl Saar haar juist weg probeerde te houden. Ook bij het wennen aan buiten met deze twee mooie dames, was vooral Saar degene die de meeste tijd nodig had. Sunanda rende regelmatig als een grote grijze stuiterbal richting de deur opening, maar Saar keek iedere dag even om het hoekje met een blik in haar ogen van “nee, vandaag niet”. En dat terwijl wij juist stimuleren om naar buiten te gaan. Niet alleen om Sunanda vol trots aan iedereen te laten zien, maar ook voor haar ontwikkeling. Het was goed te zien dat zij er echt behoefte aan had eens lekker een sprintje te kunnen trekken.

Iedere dierverzorger heeft een grote doos vol trucjes waarmee hij of zij een dier aan een nieuwe omgeving/verblijf kan laten wennen. Maar bij Saar bleek weinig te werken. Tot verzorger Dominique met bamboe een hengeltje maakte waar hij een appeltje op kon prikken. De hengel kon met een touwtje aan een kruiwagen buiten het verblijf worden vast gemaakt en zo steeds een stapje verder van de deur worden gehangen. Ja, ja de techniek staat voor niets! Door de appel steeds iets verder van de deur te hangen is het uiteindelijk gelukt Saar buiten te krijgen. Oke, toen nog niet in het grote verblijf, maar in ieder geval een frisse neus.

Sunanda was hier blijkbaar ook erg blij mee en rende zelfs een keer in haar eentje door naar het grote buitenverblijf. Maar zodra ze in de gaten had dat ze hier alleen stond, was ze net zo snel weer binnen. Afgelopen zaterdag had Saar blijkbaar goede zin en liep ze zonder probleem zo het buitenverblijf in. Ik stond op dat moment net aan de andere kant van het park. Toen ik bij het verblijf aankwam stonden beide dames alweer binnen. Gelukkig was er een filmpje gemaakt, hierop was mooi te zien dat zowel Saar als Sunanda lekker rustig een rondje door het buitenverblijf wandelde, even naar de gelukkige bezoekers keken en weer rustig naar binnen liepen. Echt geweldig.

Het mooiste vond ik dat Sunanda heel netjes met haar moeder door het verblijf liep, geen ongeleid projectiel zoals ze binnen wel eens kan zijn, maar zoals het moet rustig om zich heen snuffelend het verblijf leren kennen. Maar ik weet zeker dat zodra Sunanda gewend is aan het verblijf, ze buiten net zulke capriolen uit zal halen als binnen. Saar heeft haar handen vol er straks vol aan.

De laatste tijd zien we ook dat Sunanda steeds vaker op wat hooi zit te kauwen en zelfs stukjes appels naar binnen werkt. Aan haar billen is dit ook te zien, want haar spijsvertering is hier nog niet helemaal aan gewend. Vandaar dat ze af en toe met wat vieze billetjes rondloopt. De verzorgers douchen haar dan ook regelmatig om deze schoon te houden.

De komende tijd geven wij ze de kans om in de ochtend en in de middag aan het buitenverblijf te wennen. Het binnenverblijf is van 12:00 tot 14:00 geopend zodat iedereen haar van dichtbij kan bekijken, dus kom langs en geniet!